Hij zegt dat het een taak is van de ouders en de volwassenen om kinderen en jongeren te steunen in hun verdriet en ze tevens het vertrouwen mee te geven in het leven dat tranen worden gedroogd.
Niet voor altijd maar telkens weer.
Maar door te praten over verlies en rouw in het dagelijks leven leer je kinderen dat sterven bij het leven hoort.
Zoals een jaar ook een voorjaar en een winter kent.
Door te praten over verlies en rouw leer je kinderen dat het logisch is dat je verdriet hebt om iemand die is doodgegaan. Want rouwen is de achterkant van de liefde.
Maar ja , hoe kun je kinderen en jongeren ondersteunen in hun proces van rouw.
En hoe doe je dat dan als je als volwassene of als ouder zelf ook zo vreselijk verdrietig bent.

Een aantal praktische tips

Het allerbelangrijkste is te beseffen dat kinderen net gewone mensen zijn!
Zij hebben ook gevoelens en verdriet rond ziekte en dood.
Alleen uiten ze dat vaak op een andere manier, vaak ineens , heel heftig en soms pas weken of  maanden later.

Kinderen vinden  het prettig om iets concreets te doen of maken als er een uitvaart is. Vraag kinderen    ook welke ideeën ze hier over hebben .Geef ze de ruimte om waar mogelijk op hun eigen manier, met ondersteuning van volwassenen , afscheid te nemen.

Zorg als volwassene in rouw goed voor jezelf. Vraag hulp voor jezelf, ter ondersteuning in je vader/moeder zijn. Schroom niet dit te doen, rouwen is niet over na een paar maanden. En als jij zo af en toe een time out neemt , kun je er meer zijn voor je kinderen.
Als je in een scheiding zit en je bent erg boos op je partner. Bespreek dit niet met je kinderen! Dit is te zwaar voor hen om te dragen. Kinderen hebben het recht om van beide ouders te houden!

Ben je hulpverlener en wil je meer weten over Kinderen en Jongeren in Rouw. Op zaterdag 30 maart organiseer ik een trainingsdag te Zwolle. Voor meer info : zie trainingen.

Mijn motto is: “k Wil groot en sterk zijn,
ik knok me wel mijn leven door.
Ik laat niet graag mijn diepe pijn zien.
Gewoon “het Zijn”  “daar ga ik voor”

Maar soms is het genoeg geweest,
dan deel ik mijn verdriet
Met ieder die het horen wil
of die het nu toch ziet
En wat er dan nog over is
breng ik naar de rivier
Daar gaat het met de stroming mee
ver weg van hier.

Van binnen huil ik stille tranen.
Er zit nog steeds een stil verdriet
wat er af en toe echt uit mag komen
en ook als iedereen het ziet.

Hanneke Cator

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint me te vertellen
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel
dan neem je mijn gevoelens niet serieus

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om mijn problemen op te lossen
dan laat je mij in de steek
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Misschien is dat de reden waarom voor sommige mensen bidden werkt,
omdat God niets terugzegt en hij geen adviezen geeft of probeert dingen voor je te regelen.
Hij luistert alleen maar en vertrouwt erop dat je er zelf wel uitkomt.

Dus , alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten, wacht dan maar even
en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Leo Buscaglia

Vier jij nu ook een beetje feest?
Of is daar alles van geest?
ALs ik in bed lig, zal ik aan je denken.
Raden wat jij aan mij wilt schenken.

Een stukje hemel of zoiets?
Of kun je zorgen voor een nieuwe fiets?
Ik zal heel goed naar je luisteren
Kun je ook nog een beetje fluisteren?
Als ik het heel stil maak in mijn oren.
Kan ik je misschien van binnen horen.

(Uit: “Het leven duurt een leven lang, Annet Wijers en Petra Penning. Geschreven voor
kinderen door Jan Vijn)

is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van pijn en vreugde

Afscheid nemen
is met dankbare handen weemoedig meedragen
al wat waard is niet te vergeten……

Is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen loskomen
en achterlaten
en niet kunnen vergeten.

Dietrich Bonhoeffer