Van binnen huil ik stille tranen.
Van binnen zit een stil verdriet,
wat af en toe eruit mag komen.
Maar liefst als niet iedereen het ziet.

Mijn motto is: “k Wil groot en sterk zijn,
ik knok me wel mijn leven door.
Ik laat niet graag mijn diepe pijn zien.
Gewoon “het Zijn”  “daar ga ik voor”

Maar soms is het genoeg geweest,
dan deel ik mijn verdriet
Met ieder die het horen wil
of die het nu toch ziet
En wat er dan nog over is
breng ik naar de rivier
Daar gaat het met de stroming mee
ver weg van hier.

Van binnen huil ik stille tranen.
Er zit nog steeds een stil verdriet
wat er af en toe echt uit mag komen
en ook als iedereen het ziet.

Hanneke Cator

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint me adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint me te vertellen
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel
dan neem je mijn gevoelens niet serieus

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen om mijn problemen op te lossen
dan laat je mij in de steek
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Misschien is dat de reden waarom voor sommige mensen bidden werkt,
omdat God niets terugzegt en hij geen adviezen geeft of probeert dingen voor je te regelen.
Hij luistert alleen maar en vertrouwt erop dat je er zelf wel uitkomt.

Dus , alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten, wacht dan maar even
en ik beloof je dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.

Leo Buscaglia

Lieve papa, kan je mij nog zien?
Kijk, dit is mijn verjaardagstaart, en nu ben ik tien!
Ik zou je wel een puntje willen sturen.
Even om het hoekje willen gluren.

Vier jij nu ook een beetje feest?
Of is daar alles van geest?
ALs ik in bed lig, zal ik aan je denken.
Raden wat jij aan mij wilt schenken.

Een stukje hemel of zoiets?
Of kun je zorgen voor een nieuwe fiets?
Ik zal heel goed naar je luisteren
Kun je ook nog een beetje fluisteren?
Als ik het heel stil maak in mijn oren.
Kan ik je misschien van binnen horen.

(Uit: “Het leven duurt een leven lang, Annet Wijers en Petra Penning. Geschreven voor
kinderen door Jan Vijn)

Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten der herinnering

is verwijlen bij een brok leven
en stilstaan op de pieken van pijn en vreugde

Afscheid nemen
is met dankbare handen weemoedig meedragen
al wat waard is niet te vergeten……

Is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag der belevenissen loskomen
en achterlaten
en niet kunnen vergeten.

Dietrich Bonhoeffer